Dobra, dzisiaj bierzemy na warsztat materiały o masażu tajskim, ale nie tak ogólnie, tylko skupimy się na konkretnej historii, linii Siwaga Komar Pai i tym starym szpitalu medycyny w Chiang Mai.
Mamy trochę tekstów, które pokazują jak to ewoluowało, jest też mowa o Wat Po w Bangkoku.
No tak, Wat Po to klasyk.
Ale wygląda na to, że sedno sprawy leży na północy. Chcemy zrozumieć skąd się wziął ten, no wiesz, północny styl i czemu ta linia przekazu jest tak ważna.
Zobaczmy co w tych źródłach siedzi.
Jasne.
No więc Wat Po w Bangkoku, wiadomo, historia, inskrypcje medyczne, skarbiec jedzy.
Ale źródła mówią, że dużo osób, zwłaszcza z zachodu, szukających takiej głębszej nauki masażu, jedzie gdzie indziej.
Do Chiang Mai.
Właśnie.
To miasto od lat dziewięćdziesiątych to podobno prawdziwe zagłębie szkół masażu.
Tak, tak, Chiang Mai przeżyło wtedy, można powiedzieć, istny boom.
Ale wiesz jak to jest, jak grzyby po deszczu wyrastały te szkoły.
Czyli nie zawsze z jakością szło w parze.
No, źródła sugerują, że różnie bywało. Dużo powstało na fali turystyki medycznej, szybko.
Ale w tym wszystkim była jedna placówka, która przez dekady uchodziła za tę najważniejszą, najbardziej wpływową.
Właśnie ten stary szpital medycyny.
Thai Massage School Szywaga Komarpaj.
Dokładnie ta.
A za nią stał konkretny człowiek.
Ayan Sinton Chayka Han.
Z tego co czytam, miał imponujące papiery.
Ukończył edukację w Wat Po.
I to jako najlepszy absolwent w 1958.
Niesamowite.
I jeszcze zanim wrócił na północ w 1962, to on na prośbę grula pomagał uruchomić program nauczania masażu w samym Wat Po.
I to jest, wiesz, kluczowe.
To był ciekawy moment, bo jak wrócił do Chiang Mai, to on nie zrobił kopiuj-wklej z Bangkoku.
On to zaadaptował.
Aha, czyli nie przeniósł z tego jeden do jednego.
Nie.
Źródła mówią o dwóch głównych zmianach.
Po pierwsze, świadomie spowolnił tempo masażu, żeby był bardziej, powiedzmy, medytacyjny.
Mówił, że to ma pasować do takiego bardziej wyluzowanego stylu życia na północy.
Ciekawe. A druga zmiana?
A druga to włączenie lokalnej wiedzy zielarskiej.
Ziół, kompresów.
Tego w tradycji Wat Po, jak podają teksty, nie było.
Czyli świadomie modyfikował coś, co przecież miało już swoją renomę z Wat Po.
No właśnie.
I ta świadoma adaptacja, a nie tylko powielanie, to wydaje się być takim ważnym wnioskiem z tych materiałów.
A jak sama szkoła? Bo skoro zaczynał w 1962, to...
Szkoła, stary szpital medycyny.
Formalnie powstała później, w 1973.
I zaczynała, wiesz, bardzo skromnie, mała dotacja, 10 łóżek.
Tylko tyle?
Tak. Ale w latach 90. jej sława, można powiedzieć, eksplodowała.
Rocznie kształciła już setki zagranicznych uczniów masażu.
Ale też, co ważne, dziesiątki tajów w zakresie tradycyjnej medycyny.
Aha. Czyli nie tylko masaż dla obcokrajowców.
Nie, nie.
I stała się takim wzorcem,
ważnym elementem systemu akredytacji w Tajlandii.
Rozumiem.
Czyli jej spływ był znacznie szerszy niż tylko liczba uczniów?
Zdecydowanie.
I tu dochodzimy do sedna.
Bo wielu absolwentów tej szkoły zakładało potem własne.
Rozumiem, powielając jejo techniki.
Tak, powielając techniki.
I właśnie ten zaadaptowany, północny styl Ayahana Sintorna.
I z czasem tych wszystkich ludzi jakoś powiązanych z tą tradycją, ze starym
szpitalem, zaczęto określać wspólnym mianem.
Linii Shivagakomarpai.
Dokładnie.
No właśnie, linia przekazu, liniecz.
W materiałach to słowo wraca.
Podkreśla się, że to jest fundamentalne pojęcie.
Że to nie tylko jakaś nazwa.
Nie, to znak autentyczności.
Jakby pieczęci jakości i przynależności do czegoś większego.
Do żywej tradycji z historią.
Czyli coś ważnego dla praktyków.
Bardzo.
I to ma też taki wymiar, wiesz, bardziej osobisty.
Źródła wskazują na silną więź z
nauczycielem, z całą tą linią przodków w praktyce.
Nawet po śmierci.
Tak, nawet po śmierci mistrza.
Przykładem jest oddawanie hołdu Ayahanowi Sintornowi, który zmarł w 2005 roku
podczas ceremonii Vajkru.
To taki tradycyjny sposób okazywania szacunku nauczycielom.
Rozumiem.
A dla ludzi spoza Tajlandii, no wiesz, dla praktyków na zachodzie przynależność do
linii to często kluczowy sposób, żeby
nie z korzeniami, żeby czuć, że jest się częścią czegoś autentycznego.
Nawet jak ocenia się jakieś materiały, książkę na przykład, to wiedza o linii
przekazu autora pomaga ocenić, czy to jest powiedzmy wiarygodne źródło.
Czyli historia Starego Szpitala to nie jest tylko opowieść o sukcesie jednej szkoły.
To właściwie przykład, jak tradycja może ewoluować, dostosowywać się,
jak jeden człowiek może ukształtować cały nurt.
A ta linia przekazu staje się taką nicią, która łączy przeszłość z teraźniejszością.
Gwarantem ciągłości.
Świetnie to ujęłaś.
To pokazuje, że tradycja to nie musi być coś skostniałego, zamkniętego w muzeum.
Może być żywa.
Właśnie.
Żywa, dynamiczna.
Może wchłaniać nowe, lokalne elementy, a jednocześnie zachowywać swój rdzeń.
Głównie dzięki sile tej relacji mistrz uczeń i świadomemu przekazowi.
I to chyba zostawia nas z takim pytaniem na koniec.
Prawda?
W czasach, kiedy tyle tradycyjnych praktyk się globalizuje, komercjalizuje.
Niestety często tak bywa.
To co właściwie sprawia, że niektóre linie
przekazu, jak ta związana z Ayanem Sintornem, potrafią jakoś zachować tę swoją
głębię, tę autentyczność, która przechodzi z pokolenia na pokolenie między kulturami.
Gdzie tak naprawdę leży istota tej autentyczności?
Zwłaszcza dzisiaj w świecie, gdzie
mamy łatwy dostęp do informacji, ale może nie zawsze do zrozumienia jej korzeni.
To jest bardzo ważne pytanie.
Co właściwie konstytuje autentyczność dzisiaj?
Warte zastanowienia.